Familie meeting en vertrek bij Immeke

Zondag 25 maart zijn we met Immeke meegereden naar Gwen en Russell die, zoals eerder verteld, een BBQ geven. Wij nemen wat bloemen en bereid fruit in bakjes mee. De koelbox met biertjes en frisdrank zijn we vergeten mee te nemen. Het is in Australië gewoonte dat je eigen drinken mee neemt naar feestjes. Gelukkig staat de koelkast bij hun ook vol. No worries mate.

Het is geweldig leuk om de dochters van Immeke en Kevin, respectievelijke mannen en kinderen weer te ontmoeten na 15 jaar. Hier en daar valt er meer grijs te zien op de koppies en de kinderen zijn inmiddels volwassen. Bijzonder is om kennis te maken met Kevin, de ex van Immeke en diens vrouw Cecelie. We hadden hen nog niet eerder ontmoet op onze eerdere reizen. Bob, Kevin en onze vader hebben vroeger leuke dingen beleefd met elkaar, zoals kamperen, jagen en vissen. Ik had van Bob al gehoord dat toen ze een keer gingen pitten, er een gifslang de weg naar de slaapzak van Kevin had gevonden. Grote hilariteit natuurlijk want wat moet je. Vooral niet bewegen en in paniek geraken. De oplossing in de patstelling werd gevonden door plotseling met zijn beide op de slang en Kevin te duiken. Meeste kans dat het dan goed gaat. En zo geschiedde.

Helaas is er van varen met de boot van Russell en Gwen niks terecht gekomen. Russell heeft n.l. weer werk en wij hebben geen tijd om langer te blijven. Zij hebben over een week vakantie. Zij hadden ons graag mee willen nemen maar dat gaat helaas niet omdat we anders te veel gaan achterlopen op het reisschema.

Naast een schip heeft Russell nog een raceauto. Daar had ik graag even in gereden. Wat te denken van 700 kg en 300 p.k. hm. Ook de nodige motorfietsen ontbreken niet. Ja, die Russell en diens zoon zijn en stel naar mijn hart.

We hebben Kevin de oude gedigitaliseerde filmpjes van pap van vroeger getoond. Hij vond het heel erg leuk om die te hebben kunnen bekijken.

Al met al, een heel gezellige ontmoeting met de familie. Ik wil ook nog wat verklappen. Immeke is 73 maar zij scheurt als Schumacher in zijn formule 1 auto. Wat een scheurneus die zus van mij.

De laatste avond voor ons vertrek bij Immeke vandaan. Morgen gaan we weer verder.

We staan vandaag vroeg op want we moeten van alles inpakken en in de kampeerauto terugzetten.

Rond 09.00 uur nemen we afscheid van Im met een paar flinke pakkerds. We vervolgen onze reis naar het noorden. Eerst gaan we nog even langs een kampeerartikelen zaak om wat haringen voor het zonnescherm van de kampeerauto te kopen. Die zijn ze vergeten erbij te doen. Ook gaan we meteen naar een bekende grootgrutter Woolwerth om voorraden in te slaan. Voordeel is dat je met de kassabon van deze super, korting krijgt  op benzine. Bepakt kunnen we vertrekken. De Nüvi ingesteld op een plaats ten noorden van Brisbane. Onze eerste stop wordt Wild horse mountain. Een schitterende outlook over de omgeving. Het ligt 700 meter hoog. De wandeling naar de top is steil en pittig maar helemaal de moeite waard zoals je kunt zien. De outlook fungeert ook als coördinatiepunt in geval van bosbranden. De randen van de koepel zijn in graden verdeeld. In het midden is een verticale draad gespannen. Als een soort vizier richt je de draad op de plek waar wat aan de hand is. Op de rand lees je de graden af en dat coördinaat wordt aan de hulpverleners doorgegeven.

Een maal weer beneden besluiten we te gaan lunchen. Een lekkere graanbol met oude kaas en een bak koffie. Voldaan vertrekken we. We besluiten langs de kust te blijven rijden over de Bruce Highway. Bij Caloundra gaan we van de highway af en rijden binnendoor naar de zee. Daar aangekomen zetten we de auto in de schaduw van een paar bomen op een parkeerplaats vlak aan zee. Weer even de benen strekken en genieten van het uitzicht op zee. Theo kan het niet nalaten om zijn zwembroek aan te trekken en een duik in zee te nemen. Ik ga even liggen. Na een uurtje komt Theo weer terug en besluiten we tijdig een rustplek te zoeken. Dit wordt een plek naast de oude Bruce Hwy. Een mooie schaduwrijke plek. We zijn niet de enigen. Na nog wat georganiseer wordt er zoete aardappel gekookt, biefstuk gebakken en een salade gemaakt. Smullen maar!! Nog even wat koffie, wat schrijven, lezen en dan vanavond weer vroeg naar bedje. Ook op deze overnachtingsplaats is het stik donker. Tot morgen!

Sunday March 25, Immeke took us to Gwen and Russel’s place for a BBQ. It was wonderful to meet al the family members again after 15 years. We took some flowers for Gwen and ready made fruit. Unfortunately we forgot the esky with beer and soda. It was very special to meet Kevin and Cecelie. We never met them before our previous tours. Bob and Kevin are mates and they had big fun with pap many years ago when they went camping, hunting and fishing. Bob already told us the story that on one of these occasions Kevin had an encounter with a tiger snake in his sleeping bag. To break the status quo Bob and pap decided to jump on Kevin and the snake and nearly killed both. It’s a story so you never can tell.

It’s a pity Russell and Gwen can’t take us on their boat. They have a holiday in a week time. They would love it to take us with them but we can’t go with them as we have a schedule.

Russell has a beautiful racing car which is only 700 kg with 300 hp. Boy would I like to drive it.

We showed Kevin and Immeke some old digitalised 18 mm films from pap. They as well as the children enjoyed it very much. It’s a bit funny to see ex husband and wife looking films of the old days. Lucky enough they always stayed on speaking terms.

By the way, I have to tell you a secret. Immeke drives her car as Schumacher his formula 1 car. Unbelevable what pace.

It’s 9AM the next day when we kiss Immeke good bye. We decide to pay Woolwirth a visit to get stuff on the shelf. After that we give the GPS the instruction to go to a place just above Brisbane. Our first stop is Wild Horse Mountain. A steep lookout somewhere along the Bruce Hwy some 700 meters high. It’s a tough walk but worth every meter. The lookout is also used to locate fires and as a point from where actions are being coordinated. When we get back we decide to have lunch with a big mug of coffee.

Near Caloundra we leave the highway and drive to the sea. It’s beautiful spot. We park the van in a shady place on a parking lot. Theo quickly puts on his swimming trousers for a swim while I decide to lay down for a while. After an hour Theo is back again.

We finally end up in a nice area to stay overnight just beside the Old Bruce Hwy. For diner we have sweet potatoes, a nicely backed beef and salad. After that a cup a coffee and not to late to bed. See you tomorrow.  

Geen internet, koop een dongle.

Het is alweer vrijdag 23 maart. Na het ontbijt rijden we met de camper naar het Hyperdome om een dongle aan te schaffen, zo’n ding om met je laptop te kunnen internetten. Immeke heeft geen aansluiting en via de mobiele telefoon is wel erg lastig met zo’n klein ieniemienie toetsenbordje. We hebben keus uit de vele gebruikelijke aanbieders. We kiezen voor Optus want daar telefoneren we tot tevredenheid ook mee. Het is een aanbieding van 69$ voor 25$. Is dat boffen. Als het nou ook nog werkte, maar helaas. Dus morgen maar even terug.

Vandaag hebben we ook kennis gemaakt met Hans en Carla, een bevriend koppel van Immeke. Zij kennen elkaar van de Nederlandse Club. Hij is een tachtiger maar ziet er zeer vitaal uit.

“s Middags hebben we nog wat spullen aangeschaft voordat de reis serieus begint. We hebben een spa, twee jerrycans voor reservebenzine, een paar verhogers om de kampeerauto horizontaler te zetten, een 12V fan en een handbijl gekocht.

“s Avonds hebben we Im mee uitgenomen voor diner bij de Thai. Zij kende het restaurantje niet. Het stelde ook niet zo erg veel voor maar het eten was lekker, lekker!

Voor zondagmiddag zijn we uitgenodigd bij een dochter en schoonzoon van Im. De hele familie komt er samen en dan wordt er een BBQ gehouden. Moet je nagaan wat een puf je moet hebben aangezien Im’s kleindochter vandaag 18 wordt. Ongeveer 25 vriendinnen en vrienden komen een feestje vieren en dan blijven ze nog pitten ook. Pfff moet ik toch even niet aan denken!

Maandag vertrekken we weer.

It’s Friday March 23. After breakfast we drive to the Hyperdrome shopping centre. We want to buy a dongle to be able to use the internet. Immeke has no internet connection. We decide to go for Optus. Are we lucky as they have a big discount, just 25$. The bad thing is that it doesn’t work after installing it. So we have to go back tomorrow.

Today we met two friends of Im, Hans and Carla. They know each other from the Dutch Club. Nice and friendly couple.

In the afternoon we bought us some gear (levellers, jerry cans, hatch, spade) for the real thing to come.

For Sunday afternoon we are invited for a BBQ at one of Im’s daughters. This daughter has a daughter who becomes 18 years of age today. Between twenty to thirty friends will come over to join the party. They will stay to sleep there as well, boy….

Monday we will resume our journey.

Zaterdag, de dongle doet het nadat we terug zijn gegaan. Blijkt een medewerker gisteren iets verkeerd te hebben gedaan. Kan ik weer een stukje blog plaatsen.

We hebben vandaag niet veel bijzonders gedaan. Nou heb je wel eens een diertje gezien dat zich voordoet als een paar aan elkaar geplakte strootjes?

Saturday, the dongle is working properly after we went back to the seller. A staff member made some kind of mistake.

Now I can place a bit of the blog again. Today we didn’t do nothing special.

Druk met vooral tuinieren.

Woensdag hebben we lekker uitgeslapen. Immeke was al om 07.00 uur de deur uit omdat ze een afspraak had ergens. “s Morgens ben ik te voet de buurt gaan verkennen. Op een paar honderd meter van Immeke’s huis was een sportschool die 24 uur p.d. open is. De jonge dame die mij te woord stond was erg geïnteresseerd in waar ik vandaan kwam en wat we allemaal nog gingen doen. Het arme kind zat er ook maar alleen. Voor 15 dollar kon ik de hele dag aan de ijzers hangen als ik dat wilde. Ze hadden er prima materiaal moet ik zeggen.

Na de lunch zijn we met Immeke haar slachtschip naar een groot winkelcomplex gereden in de buurt genaamd Hyperdome. De naam zegt het al. Wat groot en wat veel winkels. Je kan er op je gemak een dag doorbrengen als je dat zou willen. Marian heeft wat kleding gekocht terwijl ik naar de bibliotheek om de hoek ben gelopen. Ik heb mijn vriendelijkste gezicht opgezet waarna de dame in kwestie smolt en mij een inlog en code voor hun internet verstrekte voor gebruik van hun computer. Het mocht eigenlijk niet want het was alleen voor leden. Tijdens een babbeltje bleek dat zij uit Nederland kwam en was geboren in Delft en ja dat opent toch deuren hm. Dank je wel Marion. .

Wat later in de middag heb ik een 1000 liter ton met regenwater leeg laten lopen in de tuin. Er was meer regen voorspeld dus dat ding moest leeg maar bleek verstopt door boomblaadjes. Hoop gedoe maar het is gelukt. Ik heb meteen maar de dakgoten schoongemaakt.

Valt toch niet mee als gepensioneerde om op een gammele ladder te balanceren en met je andere hand de goot leeg te scheppen. ’s Avonds met een drankje in de hand en een knabbeltje erbij naar een film Jack Nicholson gekeken op de TV.

Wednesday we had a sleep in. Immeke departed early because she had an appointment somewhere. In the morning I investigated the surroundings and found out that there was a gym nearby. The young lady was very interested in my whereabouts and what Marian and I had in mind for our tour. For 15$ I could do my workouts as long as I wanted.

After lunch Marian and I went to a Hyperdome with Immeke’s car. Marian bought some cloths while I walked to the library round the corner. The lady behind the counter came from Holland and was born in Delft. She couldn’t resist my charming attitude and although it was only meant for members she helped me out in getting access to the internet. Thanks Marion. Later in the afternoon and emptied a big 1000 liter rain container. More rain was expected so Immeke wanted it to be empty. Only problem was that the hole system appeared to be clogged. Eventually I managed to fix the job.  

In the evening we watched a movie from Jack Nicholson on the tele with a drink and some nibbles.

Donderdag 22 maart is Marian druk bezig met de was. Lastig, want het is heel wisselvallig met het weer. Uiteindelijk droogt het wasgoed nog het best op de veranda. De droger is al een paar jaar niet in gebruik. Als Im de stekker in het stopcontact steekt zitten we gelijk zonder stroom. Dus dat ding heb ik meteen voor haar in de grote schuur gezet om te worden afgevoerd. Vermoedelijk hebben de termieten bezit genomen van de machine.

Ik ben die ochtend en een deel van de middag bezig met tuinieren. Dat wil zeggen hoog opschietend struikgewas voor de veranda terugsnoeien zodat het zicht op de tuin en het theehuisje bewaard blijft. Ook worden wat palmbomen gekortwiekt met gebruikmaking van een zaagblad aan een lange stok. Immeke kan dat niet meer dus ik help haar graag uit de brand. Haar eigen kinderen zijn ook erg druk met hun gezinnen. Op een zoon en schoondochter na wonen de andere kinderen niet om de hoek.
Ook verwijder ik uit haar greenhouse een enorme spin met een even indrukwekkend web.

We ontmoeten die dag ook een paar andere vrienden van Im, Carla en Hans. Leuk stel. Hij spreekt nog prima Nederlands.

Thursday March 22 Marian is busy with the laundry. The whether changes all the time so we dry it on the veranda. Immeke tried to dry the laundry in the dryer but it blew itself up due to not using it for a few years. Probably the termites took possession of it. During the day I was occupied doing some gardening. That is cutting back the bushes in front of the veranda in order to maintain eye sight on the garden as a whole. Some palm leaves had to say goodbye too. Immeke can’t do it anymore so I was pleased to help her out. I also removed a huge spider out of the greenhouse. The web was impressive as the spider.

That day we also met some other friends of Im, called Carla and Hans.

Op weg naar Brisbane

We zijn vandaag maandag 19 maart om 09.30 uur vertrokken bij Robyn en Ian vandaan. Eerst nog even langs Travel Wheels om wat klachtjes te verhelpen.

We kozen ervoor om voorlopig de Pacific Highway te volgen richting Brisbane. We hebben zware regens onderweg afgewisseld door drogere periodes. Na een paar honderd kilometer besluiten we een plekje te zoek om de nacht door te brengen. We kiezen voor een parkeerplaats langs de snelweg met minimale faciliteiten zo’n 30 km voor Port Macquarie. Op de parkeerplaats is het ’s avonds werkelijk stikdonker. De enige verlichting die er is, is die van de LED-verlichting in de auto. Er staan nog een paar caravanners om ons heen. Als Marian voor het slapen gaan nog even naar de W moet draag ik bij aan de verlichting! Ik houd n.l. de lamp vast en wijs haar de weg naar het eveneens onverlichte toilethokje met golfplaten dak.. Om je heen hoor je geritsel van allerlei dieren want het gebouwtje staat tegen het bos aan. Ach het is even wennen. 

Na een goede nachtrust staan we op.We frissen ons op bij het kleine wasbakje in de kampeerauto. Na onze bordjes Weetabix met melk te hebben verorberd, vervolgen wij onze weg en besluiten van de route af te wijken. We rijden naar klein kustplaatsje genaamd Crescent Head. Het is redelijk warm weer maar het komt af en toe met bakken uit de lucht. Het blijkt een klein gezellig dorpje te zijn met meer campingbewoners dan inwoners. Het is een waar surferparadijs met mooie stranden en behoorlijk hoge golven. Het waait ook hard en dat zorgt voor grote wit schuimende golven die met gebulder op het strand slaan.

Via de Belmore Right Bank Road gaan we even later verder. Over een binnendoor weg komen wij Smithtown waar we een baai/ rivier oversteken en onze weg vervolgen over de Pacific Hwy. Bij Yamba nemen we een break. We staan aan een volgende baai bij een restaurantje dat wijselijk wat hoger is opgebouwd. In 2001 stond hier de boel volledig onder water. Het uitzicht is er erg mooi. In de bush langs de baai ziet Marian plotseling wat bewegen. Het blijkt een leguaan te zijn. Hij is helemaal niet onder de indruk van ons en ik kan hem tot op een meter benaderen.

Rond 17.00 uur rijden we de oprit bij Immeke op. Het is een vrolijk weerzien gevolgd door de nodige knuffels.

Immeke maakt ’s avonds warm eten dat sheppards pie wordt genoemd. Puree met kaas en eronder gehakt met tomaatjes en andere groente. Na een kop koffie duiken we vroeg ons bed in. Welterusten.

It is Monday March 19 when we jump out of bed, have a quick shower, eat a little say goodbye to Robyn and Ian and take off. First we have to go to Travel Wheels to have some minor shortcomings fixed on the van.

We decide to follow the

Pacific Hwy

in the direction Brisbane. It’s raining cats and dogs at times accompanied by strong winds. Only 30 km’s from Port Macquarie we decide to pull over and make camp on a rest area. There are a few more people with caravans. It is a pitch dark spot and the only lights to be seen are the LED lights in our van. Luckily I took a LED lamp from Holland which shows us the way to the toilet area. 

After a good sleep, a quick freshing up and some Weetabix we continue our drive. We decide to make detour and up in Crescent Head. A very small place at the coast which shows to be a real surfers paradise. The sea is quit rough with a strong wind. After a short stay we continue our way along the

Belmore Right Bank Road

. At Smithtown we cross the water there. Near Yamba we have a break. There is a nice restaurant  on the banks of the river. It is build higher than normal which is a good thing as the area got flooded in 2001. Marian spots a lizard who is not afraid what so ever. As we proceed we arrive at Immeke’s place around 5 PM. It’s a happy moment when we embrace Immeke and have a few cuddles. Immeke has for diner a Sheppard’s pie. After a cupper we hit the sack. Sleep well.

Het is zondag 18 maart als Marian, Bob, Fiona en ik om 15.00 uur met de bus aankomen in de artiestenbuurt de Rocks in Sydney. Het is beredruk in de stad omdat de Ieren gisteren St.Patricksday hebben gevierd. Het is een Ierse feestdag met optochten van Ieren in traditionele kleding. We zijn op weg om een vriend van Bob, Cliff Parsons, een banjospeler, te horen spelen met zijn viermans band De Robbers Dog in een pub genaamd Fortune of War.

Als we daar binnenkomen zijn ze al aan het spelen in een hoekje van de pub. Het is er vrij klein maar oergezellig. De meeste ruimte wordt ingenomen door de U-vormige bar met allemaal barkrukken er omheen. De half geopende ramen doen sterk denken aan halve deuren zoals je die in een paardenstal wel ziet. Er komt net een kruk vrij op twee meter afstand van de band en we laten Bob daar plaats op nemen. Niet veel later heeft de band een korte pauze en maken Marian en ik kennis met Cliff. Alle vier de bandleden zijn al wat ouder. De oudste is bijna 81 maar geeft hem nog steeds van jetje. Het is duidelijk, muziek maken houdt mensen jong. We bestellen een paar biertjes Mid Old terwijl de dames Cola prefereren. We genieten van de muzikale klanken en de gezelligheid. De middag vliegt werkelijk om. Rond 17.30 zijn we weer bij Bob’s huis. Marian en ik blijven eten. Milia heeft lamsvlees gebraden. Hmmm. Na de koffie springen we in onze kampeerauto en rijden naar Robyn en Ian’s huis om niet veel later met een plof op bed te vallen en in een welverdiende nachtrust weg te zakken.

It’s Sunday March 18. At 3 PM we, Bob, Fiona, Marian and I, arrive in the Rocks in Sydney. Yesterday the Irish had St.Patricksday. Therefor it is still very busy in town. We are on our way to the Fortune of War, a pub where Bob’s friend Cliff Parsons is playing his banjo with his band named The Robbers Dog. The pub is small with it’s U-shaped bar. The band is playing as we arrive. After a short while Bob introduces us with Cliff. They are all older men but still going strong. That makes is clear, music playing keeps one young.

Bob and I have a few Old while the ladies prefer to drink Coke. Enjoying the music and atmosphere in the pub, times fly by. Around 5.30 PM we were back home and stayed for diner. Milia made baked beautiful lamb.

After drinking coffee we jumped in our campervan and drove to Robyn and Ian’s place. Not much later we fell on our beds and enjoyed a well deserved night rest.

Foei hard werken zo'n blog bijhouden.

Donderdag 15 maart noem ik maar even een “mannendag”. Ik ben ’s Morgens naar Bob gegaan. Milia en Fiona waren buitenshuis. Marian bleef op onze uitvalsbasis voor een rustig dagje en om wat andere dingetjes te doen. Bob en ik hebben ons hoofdzakelijk bezig gehouden met muziek, de techniek van het banjospelen en het bekijken van een instructiefilmpje voor zijn type banjo de plectrum banjo. Daarna hebben we een korte bushwalk gedaan en een paar biertjes gedronken. Ik ben ’s avonds blijven eten bij hem.

Thursday March 15 I would call a “man-day”. In the morning I went to Bob while Marian stayed at home to have a resting day. Milia and Fiona were out. Bob and I primarily discussed the technical aspects of playing the banjo, listening to the music and looking at an instruction film. After that we went for a short bushwalk and had a few beers afterwards. I stayed for dinner.

Vrijdag rond 13.00 uur hebben wij met Robyn en Ian lekker gebarbecued in het park grenzend aan de baai en aan de achterzijde van hun bungalow. Zoals in zoveel parken wordt er door de gemeente een bbq en een overdekt zitje onderhouden. Ian beheerst de kunst van een goed stukje vlees bakken als geen ander.

Ondertussen vergeet ik helemaal te vermelden dat Robyn mij al enkele dagen de techniek van het skiff roeien  probeert bij te brengen. Omdat ik het op de sportschool verkeerd heb aangeleerd op zo’n roeimachine valt het niet mee e.e.a. te veranderen. Zij is zelf coach bij een roeivereniging dus het is niet gauw naar tevredenheid. Zoals ze hier zeggen “Old habbits die hard”. Robyn en Ian zijn zelf zeer fanatieke skiffers, squashers, fietsers, hardlopers, wandelaars en noem maar op. Kortom altijd met sport bezig. Toch valt me één ding wel op. Ook zij staan, in tegenstelling tot een paar jaar geleden, wat later op als ze vrij zijn. Gaan de jaren toch tellen?

Friaday around 1 PM we had a bbq in the park which is situated between the bay and the back of their bungalow. The council maintains a bbq and shaded place with benches and a table. Ian is a chef in bbq-ing.

I completely forgot to tell that during the last weeks Robyn has been trying to learn me the higher skills of skiff rowing. As she is an instructor herself at her rowing club I couldn’t do much good. She wouldn’t go for a little bit good. I learned it the wrong way in the gym and boy as they say in English “Old habbits die hard”. Robyn and Ian are fanatic skiff rowers, squashers, cyclists and wanderers them selves. But one thing we noticed, they get up significantly later on a day off then they used to. Are the years catching up hm?

Op zaterdag 17 maart hebben we onze “eigen” kampeerauto opgehaald en de andere ingeleverd. Meteen de spullen overgezet en de bedjes opgemaakt. Klaar voor aanstaande maandag dan gaan we echt richting het noorden vertrekken. Zus Immeke is al gebeld dat we over een paar dagen bij haar zijn. Van Bob hebben we gehoord dat de schoonzoon van Immeke, Russell staat te popelen om ons mee de zee op te nemen met hun hele mooie zeewaardige boot. Joepie, dat wordt vissen, zwemmen en misschien wel walvissen spotten.

Saturday March 17 we got our “own” van and took back the previous one. We got our stuff in and are ready for take off on Monday. We will go North. Sis Immeke has been informed when we will arrive at her place. From Bob we heard that Russell, Immeke’s son in law can’t wait to take us out on the sea with his sea capable boat. Yeah, we will go fishing, swimming and perhaps do some whale watching I suppose?

Bob's verjaardag.

Woensdag,14 maart. Bob is vandaag 80 geworden. Om 11.30 uur waren we bij de eerder genoemde Deckhouse, een mooie eetgelegenheid met uitzicht op de baai en Harbour Bridge. Familie vanuit alle windrichtingen had zich er ook verzameld. De hoge glazen met champagne werden uit geserveerd. De verjaardag werd ingeluid met de nodige grappen, grollen, leuke cadeautjes en zingen. Zoals wel vaker zorgde Robyn voor de nodige “opschudding” en gein door Bob een zakje knikkers met zelf gemaake teksten(don’t loose your marbles) te geven. Het item van dit alles was vergeetachtigheid en verdwalen. Gefeliciteerd Bob en nog veel fijne jaren.

Na een werkelijk voortreffelijke lunch, wat meer van een diner weg had, zijn we in optocht naar Ian en Robyn’s huis vertrokken waar de feestelijkheden werden voortgezet.

Daar hebben we hem de videoboodschappen van onze familie in Nederland getoond. We hadden de dag ervoor een groot laken met “Happy 80th” wat als achtergrond had gediend voor de videoboodschappen in Nederland, opgehangen in de woonkamer. Na een gezellig samenzijn is iedereen weer zijn weg gegaan. Het was een gedenkwaardige dag.

Wednesday, March 14th Bob became 80 years of age. At half past twelve all the family members gathered at the earlier mentioned Deckhouse. It has a very beautiful view on the bay and the Harbour Bridge. We had Champaign, cheered on Bob’s birthday and sang our longs out. Robyn thought of something funny for her father with the main issue forgetfulness and getting home after getting lost.

After the lunch we went to Ian and Robyn’s place were we went on with the party. Here we showed Bob the video messages from family in Holland and some more.

It was a memorable day.