Woensdag 4 april is het als we om 08.00 uur onze ogen uitwrijven. Ontbijtje, een lekkere douche en we zijn weer klaar voor de nieuwe dag.
We trekken onze halfhoge wandelschoenen aan en lopen via een stuk strand naar een plek waar we het bos in kunnen. Volgens iemand die hier woont is dat een mooie wandeling en kom je hele mooie kreken en baaien tegen. Ook nu worden we gewaarschuwd voor die grote happers. Gek maar we hebben er nog niet één gezien. Toch maar eens speciaal voor naar op zoek gaan want het lijkt ons wel gaaf om zo’n grote joekel in het wild te zien.
De wandeling is mooi en van wat ons verteld is, is geen woord gelogen.
Het loopt langzamerhand naar laagtij dus ga ik alleen via het strand gewapend met camera, fles water in de rugzak en hoedje op naar een ongeveer 2,5 km verderop gelegen uitkijkpunt vlakbij Kulki (Cape Tribulation).Voor Marian is het tochtje iets teveel van het goede. De zon schijnt er genadeloos op los en het is echt heet. Onderweg moet ik mijn halfhoge schoenen uitdoen omdat ik een kreek moet doorwaden. Ik ben ongeveer een uur te vroeg namelijk.
Bij het uitkijkpunt aangekomen is het een klauterpartij via rotsblokken om boven te komen, maar het uitzicht is er wel fraai. Ik blijf een dik kwartier genieten van het uitzicht en maak een paar foto’s. Als ik via dezelfde weg terug ga naar de camping, kom ik halverwege een oudere zeer gebruinde man tegen. We begroeten elkaar en maken een praatje. Hij vraagt waar ik vandaan kom. Uit Nederland zeg ik, waarop hij zegt “Waarom spreken we dan geen Nederlands. Hij heet Rijkers en woont hier al 50 jaar. Hij heeft een zogenaamde “Cabin” aan het strand. Hij vraagt of ik de tijd heb want dan lopen we er even naartoe. Ik moet hem vriendelijk bedanken want Marian maakt zich ongerust als ik te lang weg blijf. Hij legt me uit hoe ik er via de weg kan komen voor het geval we nog op een ander moment langs willen komen. Geweldig is dat toch, wildvreemde mensen die je zo gastvrij tegemoet treden. We groeten elkaar en ik ga in flinke pas verder. Ik doe mijn T-shirt uit want dat is doorweekt. De laatste slok water gaat op. In mijn enthousiasme loop ik per abuis mijn “afslag” naar de camping voorbij en moet dus weer een eindje terug als ik mijn fout bemerk.
Marian reageert opgelucht als ze me weer ziet verschijnen want ik ben duidelijk langer weggebleven dan was geraamd. Ik neem gauw een verfrissende douche en was gelijk mijn kleren uit.
Rond 17.30 stelt Marian voor om te voet over de weg naar het punt te lopen waar ik geweest ben. Na een dik uur lopen zijn we er nog niet en het begint serieus donker te worden. We zijn de enigen op straat. Af en toe passeert er een auto maar verder is er geen sterveling op straat. Inmiddels schijnt de maan uitbundig en we zien vleermuizen voorbijschieten. Uit de bossen om ons heen horen we allerlei dierengeluiden maar van welke weten we niet precies. Om 19.15 uur zijn we weer terug. We genieten van een pizzaatje dat we bij de kampwinkel/ bar/ bistro besteld hebben.
Morgen op naar Cooktown maar eerst nog met Marian met de auto naar het uitkijkpunt. Volgens informatie is het vanaf een parkeerplaats nog maar 500 meter. Dat is te doen.
,-,-,-,-,-,-,-,-,
Today we made a walk over the beach in the direction of a section were we could go into the woods. A local told us yesterday about this walk and the beautiful scenery we would encounter. Indeed is was a great 1 hour walk.
When we came back I went for another walk to a lookout near Kulki ( Cape Tribulation) just 2,5 km’s away. Marian stayed “at home” because this would be to demanding for her. It was a very hot and sunny day. Armed with some water, my camera, hat and little backpack I took off. Underway I had to take off my walking boots as I needed to cross a knee deep creek. I was an hour early and the low tide wasn’t there yet.
The outlook was absolutely worth while climbing it. I stayed there for about 15 minutes and took some pictures. On the way back I ran into an older man with a deep sun browned skin. We made a chat and he asked me where I came from. I said Holland. So he said “Why aren’t we speaking Dutch them”. He originated from Holland but lived here for 50 years. He invited me to his cabin some 2 km in the direction where I came from. I told him that I was very nice to invite me but that Marian was waiting for me. So he explained to me how we could get to his place by car just in case I would change my mind.
When I came back Marian was glad to see me again as I was quit a bit later than estimated. Next time I’llk take the walky-talky with me. At 5.30 PM Marian suggested that we could walk to the same outlook over the road. After an hour we still didn’t find the correct exit so we decided to go back because it was getting dark already. At 7.15 PM we were back again. It was a lovely walk in the refreshing evening with al the exotic sounds in the wood, the sparkling creeks and flying foxes around us.
We ordered a pizza at the camping bar/ bistro for dinner. Tomorrow we leave for Cooktown but not before I have showed Marian the lookout I spoke about.
.-.-.-.-.
donderdag 5 april 2012
Port Douglas en Cape Tribulation
Dinsdag 3 april. Vanochtend op ons gemakje opgestaan en nog even lekker gedoucht en haren gewassen want we weten niet waar we terecht komen. Nog even koffie drinken terwijl Theo zijn blog probeert bij te werken. Ik dreutel wat rond en ruim het e.e.a. op. Straks vertrekken we naar het noorden. Het lijkt er op dat het natte seizoen voorbij is. Nu maar afwachten of de onverharde wegen begaanbaar zijn en de verharde wegen niet onder water staan.
Voordat we echt verder trekken doen we eerst nog wat noodzakelijke boodschappen. De proviandkast moet wel gevuld blijven. Om 10.45 rijden we langs het water van de oceaan naar Port Douglas. Wat een mooie route is het daar naartoe. Bij een “lookout” kijken we van hoogte over de zee. We kunnen de grillige kustlijn een heel eind volgen.
Niet veel later rijden we door Port Douglas. Wij vermoeden dat de jaren hier ook niet stilgestaan hebben want we zien het ene dure ressort na het andere. Het doet zelfs een beetje mondain aan. Er is een gezellig centrumpje. Maar niets trekt onze aandacht om stil te houden. Het is ook erg warm en stilstaan is een straf. Als we verder rijden zien we een rest area onder hoge bomen bij een kreek met verlokkelijk helder water. Een Aboriginal gezin zit aan de kant. De jongetjes hebben zwembroekjes aan en zwemmen en ravotten er lustig op los. Maar ho wacht eens even er staat een duidelijk waarschuwingsbord dat je niet aan de kant moet zitten en al helemaal niet moet zwemmen. Ik vraag één van de knulletjes of het niet link is wat ze doen. Nee, zegt hij, mij verbaasd aankijkend, het is hier veel te ondiep en helder voor kroks. O.K. jij zal het wel weten. Ook moeder lijkt zich geen enkele zorgen te maken.
We eten er een lekkere bol met oude kaas en bakje koude melk. Het doel is Cape Tribulation dus we gaan na onze lunch meteen weer verder. Het is nog minstens 65 km rijden met een gangetje van 60 km gemiddeld. De wegen zijn er vrij smal en de kwaliteit is zo, zo.
Bij Daintree Village worden we naar een “Ferry” verwezen een stukje verderop. We kopen een retourtje want je kan er aan de noordzijde van de Cape wel uit maar alleen met een 4x4. De weg is er zeer slecht. De Daintree River is een vrij brede getijde rivier. De ferry wordt voortgetrokken door een kabel en zo’n ouderwetse grote katrol. Ik stap uit en film wat en Marian maakt wat foto’s maar dat wordt door de kapitein niet zo op prijs gesteld. Er staat inderdaad een bord met instructies om in de auto te blijven zitten. We verontschuldigen ons maar wat we hebben, hebben we.
We rijden van de ferry af en worden er op gewezen dat we ons door het Nationale Park van Daintree gaan begeven. Ook is het een gebied waar de Kasuaris voorkomt en nog al eens onaangekondigd de weg over rent. Wild kamperen is verboden en wordt volgens een bordje beboet met wel 50 dollar. We weten niet of dit een geïndexeerd bedrag is ha,ha. Onze rit voert ons verder door een tropisch regenwoud met smalle sterk stijgende en dalende wegen. Na van een uitzicht bij een ander punt te hebben genoten zien we enkele kilometers voor Cape Tribulation een camping. Ook deze camping ligt aan zee. Op sommige plaatsen bestaat de kust uit strand met mangrovebossen.
We mogen zelf een plekje uitzoeken en gaan helemaal op het eind tegen het bos aan staan. Als we via een stukje bos bij het strand aankomen kunnen we ons voorstellen wat de zeelieden in de oude tijd zagen. Baaien met palmbomen, tropisch woud met mooie stranden. Maar pas op want ook hier is een rif.
“s Avonds, als we aan onze warme maaltijd zitten, zien we rond de kampeerauto twee hoenderachtige vogels rondscharrelen. Eén is een bush Turky maar de andere kennen we niet. Na het eten ga ik nog even naar het strand terug om te kijken bij wat vissers die we kort ervoor gesproken hebben bij hun tent op weg naar het strand. De ene heeft net een rif haaitje aan de lijn. Het is een “Black Tip” zoals die hier genoemd wordt. De man is er een beetje wars van om de haai beet te pakken dus doe ik het maar. De haak moet er toch uit immers en het beest ligt maar te springen op het zand. Het vastpakken kost geen enkele moeite want zijn onze vissen glad en slijmerig, een haai heeft een huid dat lijkt op schuurpapier. Nee mensen, ik hoef niet als een Steve Irwin op het beest te liggen om hem in bedwang te houden. Zo groot is hij ook weer niet maar wel sterk. Je voelt de kracht in het beest waar je weinig tegen uit kan richten. Morgen gaan we via het strand met laagtij naar de Cape. Alleen dan kan het, anders moet je door de bosjes en een kreek met juist ja, die beesten of via de weg maar dat is niet leuk. Bakkie koffie schat. Lekker!
.-.-.-.-.-.-
Today, March 3 we drove up North to Port Douglas. Under way we enjoyed the view over the sea end its surroundings of two lookouts. Port Douglas is a nice place with very fancy and expensive looking resorts. Country Clubs, Golf Clubs and big yachts. We didn’t stay there because we didn’t see anything that took our attention. The main goal was to get to Cape Tribulation. A few kilometres further we took the ferry over the Daintree River. It’s a big tide river. The ferry drags itself to the other side by a steel cable.
The road is quit narrow and goes up in the mountains and down again. It’s a very lug area. There are signs that tell us that camping is only allowed on camping ground. Otherwise you may get fined for 50$. Around 2.30 PM just a few kilometres before we get to the Cape we decide to go to a camping. It’s a nice camping just along the beach. We find a nice spot in the shade as it is a very hot day.
In the evening I go to the beach again to look if some fishermen are catching anything. We spoke with them earlier. They told us quit a few things over the area and its possibilities. One of them catches a Black Tip shark. The guy isn’t to keen on grabbing the fish to unhook it so I put my hand behind the head of the shark. It feels like sandpaper. No dear friends I don’t have to lie down on the beast like Steve Irwin. It’s not that big.
Tomorrow we plan to walk to Cape Tribulation over the beach during low tide. That is the only possible moment without going through bushes and creeks with you know or over the road but that is no fun. Coffee darling. Yes please.
.-.-.-.-.-
Voordat we echt verder trekken doen we eerst nog wat noodzakelijke boodschappen. De proviandkast moet wel gevuld blijven. Om 10.45 rijden we langs het water van de oceaan naar Port Douglas. Wat een mooie route is het daar naartoe. Bij een “lookout” kijken we van hoogte over de zee. We kunnen de grillige kustlijn een heel eind volgen.
Niet veel later rijden we door Port Douglas. Wij vermoeden dat de jaren hier ook niet stilgestaan hebben want we zien het ene dure ressort na het andere. Het doet zelfs een beetje mondain aan. Er is een gezellig centrumpje. Maar niets trekt onze aandacht om stil te houden. Het is ook erg warm en stilstaan is een straf. Als we verder rijden zien we een rest area onder hoge bomen bij een kreek met verlokkelijk helder water. Een Aboriginal gezin zit aan de kant. De jongetjes hebben zwembroekjes aan en zwemmen en ravotten er lustig op los. Maar ho wacht eens even er staat een duidelijk waarschuwingsbord dat je niet aan de kant moet zitten en al helemaal niet moet zwemmen. Ik vraag één van de knulletjes of het niet link is wat ze doen. Nee, zegt hij, mij verbaasd aankijkend, het is hier veel te ondiep en helder voor kroks. O.K. jij zal het wel weten. Ook moeder lijkt zich geen enkele zorgen te maken.
We eten er een lekkere bol met oude kaas en bakje koude melk. Het doel is Cape Tribulation dus we gaan na onze lunch meteen weer verder. Het is nog minstens 65 km rijden met een gangetje van 60 km gemiddeld. De wegen zijn er vrij smal en de kwaliteit is zo, zo.
Bij Daintree Village worden we naar een “Ferry” verwezen een stukje verderop. We kopen een retourtje want je kan er aan de noordzijde van de Cape wel uit maar alleen met een 4x4. De weg is er zeer slecht. De Daintree River is een vrij brede getijde rivier. De ferry wordt voortgetrokken door een kabel en zo’n ouderwetse grote katrol. Ik stap uit en film wat en Marian maakt wat foto’s maar dat wordt door de kapitein niet zo op prijs gesteld. Er staat inderdaad een bord met instructies om in de auto te blijven zitten. We verontschuldigen ons maar wat we hebben, hebben we.
We rijden van de ferry af en worden er op gewezen dat we ons door het Nationale Park van Daintree gaan begeven. Ook is het een gebied waar de Kasuaris voorkomt en nog al eens onaangekondigd de weg over rent. Wild kamperen is verboden en wordt volgens een bordje beboet met wel 50 dollar. We weten niet of dit een geïndexeerd bedrag is ha,ha. Onze rit voert ons verder door een tropisch regenwoud met smalle sterk stijgende en dalende wegen. Na van een uitzicht bij een ander punt te hebben genoten zien we enkele kilometers voor Cape Tribulation een camping. Ook deze camping ligt aan zee. Op sommige plaatsen bestaat de kust uit strand met mangrovebossen.
We mogen zelf een plekje uitzoeken en gaan helemaal op het eind tegen het bos aan staan. Als we via een stukje bos bij het strand aankomen kunnen we ons voorstellen wat de zeelieden in de oude tijd zagen. Baaien met palmbomen, tropisch woud met mooie stranden. Maar pas op want ook hier is een rif.
“s Avonds, als we aan onze warme maaltijd zitten, zien we rond de kampeerauto twee hoenderachtige vogels rondscharrelen. Eén is een bush Turky maar de andere kennen we niet. Na het eten ga ik nog even naar het strand terug om te kijken bij wat vissers die we kort ervoor gesproken hebben bij hun tent op weg naar het strand. De ene heeft net een rif haaitje aan de lijn. Het is een “Black Tip” zoals die hier genoemd wordt. De man is er een beetje wars van om de haai beet te pakken dus doe ik het maar. De haak moet er toch uit immers en het beest ligt maar te springen op het zand. Het vastpakken kost geen enkele moeite want zijn onze vissen glad en slijmerig, een haai heeft een huid dat lijkt op schuurpapier. Nee mensen, ik hoef niet als een Steve Irwin op het beest te liggen om hem in bedwang te houden. Zo groot is hij ook weer niet maar wel sterk. Je voelt de kracht in het beest waar je weinig tegen uit kan richten. Morgen gaan we via het strand met laagtij naar de Cape. Alleen dan kan het, anders moet je door de bosjes en een kreek met juist ja, die beesten of via de weg maar dat is niet leuk. Bakkie koffie schat. Lekker!
.-.-.-.-.-.-
Today, March 3 we drove up North to Port Douglas. Under way we enjoyed the view over the sea end its surroundings of two lookouts. Port Douglas is a nice place with very fancy and expensive looking resorts. Country Clubs, Golf Clubs and big yachts. We didn’t stay there because we didn’t see anything that took our attention. The main goal was to get to Cape Tribulation. A few kilometres further we took the ferry over the Daintree River. It’s a big tide river. The ferry drags itself to the other side by a steel cable.
The road is quit narrow and goes up in the mountains and down again. It’s a very lug area. There are signs that tell us that camping is only allowed on camping ground. Otherwise you may get fined for 50$. Around 2.30 PM just a few kilometres before we get to the Cape we decide to go to a camping. It’s a nice camping just along the beach. We find a nice spot in the shade as it is a very hot day.
In the evening I go to the beach again to look if some fishermen are catching anything. We spoke with them earlier. They told us quit a few things over the area and its possibilities. One of them catches a Black Tip shark. The guy isn’t to keen on grabbing the fish to unhook it so I put my hand behind the head of the shark. It feels like sandpaper. No dear friends I don’t have to lie down on the beast like Steve Irwin. It’s not that big.
Tomorrow we plan to walk to Cape Tribulation over the beach during low tide. That is the only possible moment without going through bushes and creeks with you know or over the road but that is no fun. Coffee darling. Yes please.
.-.-.-.-.-
dinsdag 3 april 2012
Helikoptervlucht over Great Barrier Reef
Vandaag, 2 april zijn we in tegenstelling tot gebruikelijk niet wakker gemaakt door een Kookaburra maar door een heuse wekker. Even lekker onder de douche, ontbijtje en om 07.45 uur zitten we fris en fruitig in de kampeerauto op weg naar de Sheridan Street in Cairns om de auto te laten repareren.
Als we die ingeleverd hebben, lopen we naar het centrum. Wat ons meteen opvalt is dat het centrum in vergelijking met 9 jaar geleden, een metamorfose heeft ondergaan. Er is een schitterende wandelboulevard met parken, een openbaar zwembad, waar je zo vanaf de straat in kan stappen. Heel apart om te zien. Dat kennen wij in Europa niet.
Vlak bij het eind van de boulevard is een jachthaven. Er vlak voor zien we vanaf een ponton een helikopter opstijgen. Het blijkt dat je een rondvlucht kan maken. We besluiten om het ook te doen, maar dan niet één van 10 minuten maar het dan meteen goed doen dus het wordt er een van 40 minuten. We schrijven ons in en betalen. Van een aardige jonge vent, Adam, krijgen we instructies wat we moeten doen in geval we met toestel en al in zee vallen. Niet veel later Naast de piloot zitten we er met z’n tweeën in en hebben alle ruimte. Marian zit achterin en ik zit naast de “chauffeur”. We krijgen koptelefoons op en er wordt nog het e.e.a. uitgelegd. Adam schiet een paar foto’s van ons bij en in de helikopter.
We vliegen langs de kust naar open zee en komen bij Green Island. Dit is een deels beschermd natuurgebied. We vliegen er een paar keer omheen en genieten van het zicht op het koraal van het Great Barrier Reef. Een stukje verderop is een hele kleine zandplaat zichtbaar. Wat de piloot niet vaak doet is er op landen. Hij doet het dit keer omdat we aangeven dat erg leuk te zullen vinden. Als we opstijgen zien we een paar keer zwarte reuzeroggen zwemmen boven het rif. De piloot legt ons uit dat dit Manta’s zijn. Ze zijn ongevaarlijk. De piloot doet verder zijn best om een rifhaai te spotten. Hij legt zijn toestel lekker plat in de bocht om goed zicht te hebben, maar helaas er is er niet één te zien. Hier en daar zien we ook zeiljachten voor anker liggen. Wat een bofkonten. Lekker zwemmen, een beetje vissen, hapje eten en andere leuke dingen doen! We vliegen na 40 minuten terug en hebben een schitterend uitzicht op Cairns.
We bedanken Matt, de piloot, voor de fijne en veilige vlucht. Er worden nog een paar foto’s geschoten en dan gaan we de esplanade weer op en komen bij het beeld waar we 9 jaar geleden ook waren. We herkennen de omgeving absoluut niet meer. Onze geliefde grote boom met bankjes erom kunnen we wat later en na zoeken weer terugvinden. Er zijn een hoop hotels, eet- en souvenirwinkeltjes bijgekomen. Ach ja, tijden veranderen en zo ook de omgeving.
Morgen op naar Cooktown een paar honderd kilometer noordelijker. Hett moet er heel erg mooi zijn.
Het was wel weer een fijne dag.
.-.-.-.-.-.-.-.-
Today, April 2 not the birds wake us uip but the alarm from our little clock. We had to be at the rental company at 8 AM to have some things done on the van.
So we went to see some old places where we were about 9 years ago. Couldn’t recognise a lot because of all the changes. On the shore there is this big esplanade with swimming pool in it. Huge hotels and other big buildings. What we did find though was our much beloved huge tree with the benches around it.
When we were walking on the esplanade we saw a helicopter landing on a pontoon. It showed that one could rent it for a flight over the reef and surroundings. So we paid and had a 40 minute flight over the reef and Green Island. The “driver” landed on a little sandbank on the reef and gave us the opportunity to have a closer look.
We spotted some Manta’s. Big and black and impressive. On the way back had a great few over Cairns.
Around 4 PM we got the message that the van was ready again. Boy, nice experience we had again today.
.-.-.-.-.-.
Als we die ingeleverd hebben, lopen we naar het centrum. Wat ons meteen opvalt is dat het centrum in vergelijking met 9 jaar geleden, een metamorfose heeft ondergaan. Er is een schitterende wandelboulevard met parken, een openbaar zwembad, waar je zo vanaf de straat in kan stappen. Heel apart om te zien. Dat kennen wij in Europa niet.
Vlak bij het eind van de boulevard is een jachthaven. Er vlak voor zien we vanaf een ponton een helikopter opstijgen. Het blijkt dat je een rondvlucht kan maken. We besluiten om het ook te doen, maar dan niet één van 10 minuten maar het dan meteen goed doen dus het wordt er een van 40 minuten. We schrijven ons in en betalen. Van een aardige jonge vent, Adam, krijgen we instructies wat we moeten doen in geval we met toestel en al in zee vallen. Niet veel later Naast de piloot zitten we er met z’n tweeën in en hebben alle ruimte. Marian zit achterin en ik zit naast de “chauffeur”. We krijgen koptelefoons op en er wordt nog het e.e.a. uitgelegd. Adam schiet een paar foto’s van ons bij en in de helikopter.
We vliegen langs de kust naar open zee en komen bij Green Island. Dit is een deels beschermd natuurgebied. We vliegen er een paar keer omheen en genieten van het zicht op het koraal van het Great Barrier Reef. Een stukje verderop is een hele kleine zandplaat zichtbaar. Wat de piloot niet vaak doet is er op landen. Hij doet het dit keer omdat we aangeven dat erg leuk te zullen vinden. Als we opstijgen zien we een paar keer zwarte reuzeroggen zwemmen boven het rif. De piloot legt ons uit dat dit Manta’s zijn. Ze zijn ongevaarlijk. De piloot doet verder zijn best om een rifhaai te spotten. Hij legt zijn toestel lekker plat in de bocht om goed zicht te hebben, maar helaas er is er niet één te zien. Hier en daar zien we ook zeiljachten voor anker liggen. Wat een bofkonten. Lekker zwemmen, een beetje vissen, hapje eten en andere leuke dingen doen! We vliegen na 40 minuten terug en hebben een schitterend uitzicht op Cairns.
We bedanken Matt, de piloot, voor de fijne en veilige vlucht. Er worden nog een paar foto’s geschoten en dan gaan we de esplanade weer op en komen bij het beeld waar we 9 jaar geleden ook waren. We herkennen de omgeving absoluut niet meer. Onze geliefde grote boom met bankjes erom kunnen we wat later en na zoeken weer terugvinden. Er zijn een hoop hotels, eet- en souvenirwinkeltjes bijgekomen. Ach ja, tijden veranderen en zo ook de omgeving.
Morgen op naar Cooktown een paar honderd kilometer noordelijker. Hett moet er heel erg mooi zijn.
Het was wel weer een fijne dag.
.-.-.-.-.-.-.-.-
Today, April 2 not the birds wake us uip but the alarm from our little clock. We had to be at the rental company at 8 AM to have some things done on the van.
So we went to see some old places where we were about 9 years ago. Couldn’t recognise a lot because of all the changes. On the shore there is this big esplanade with swimming pool in it. Huge hotels and other big buildings. What we did find though was our much beloved huge tree with the benches around it.
When we were walking on the esplanade we saw a helicopter landing on a pontoon. It showed that one could rent it for a flight over the reef and surroundings. So we paid and had a 40 minute flight over the reef and Green Island. The “driver” landed on a little sandbank on the reef and gave us the opportunity to have a closer look.
We spotted some Manta’s. Big and black and impressive. On the way back had a great few over Cairns.
Around 4 PM we got the message that the van was ready again. Boy, nice experience we had again today.
.-.-.-.-.-.
Weekend op camping in Brimsmead
Weekend van 31 maart zijn de dagen om wat kleine klusjes te doen. Zo heb ik het gekochte muggengaas op maat geknipt om voor de ingang van de achterklep te bevestigen. Zo kan het een beetje doorwaaien. Marian heeft nog een keer de was gedaan voordat we richting Cape York gaan..
Vandaag schrijven we op wat er aan de auto hersteld moet worden. Maandag brengen we hem weg en gaan in de tussentijd lekker de stad in. We gaan plekjes bezoeken waar we negen jaar geleden zijn geweest.
Verder genieten we van wat de camping te bieden heeft en luieren wat. Heerlijk de tijd om even wat te lezen. Daar is het de laatste dagen niet echt van gekomen en we hebben nog een hoop E-books te lezen.
.-.-.-.-.-.-.-.-.
The weekend od Saturday March 31 is there to do some little things. I made the mossy net that we bought in Ayr to fit in the back of the van so that we some draft. Marian was busy with the laundry before we in the direction of Cape York. Today we have to write down the complaints on the car so it can be fixed Monday.
In the meantime we enjoy the things the camping has to offer, do some reading en be lazy. We have a lot of E-books to read.
.-.-.-.-.-.-.-.-.
Vandaag schrijven we op wat er aan de auto hersteld moet worden. Maandag brengen we hem weg en gaan in de tussentijd lekker de stad in. We gaan plekjes bezoeken waar we negen jaar geleden zijn geweest.
Verder genieten we van wat de camping te bieden heeft en luieren wat. Heerlijk de tijd om even wat te lezen. Daar is het de laatste dagen niet echt van gekomen en we hebben nog een hoop E-books te lezen.
.-.-.-.-.-.-.-.-.
The weekend od Saturday March 31 is there to do some little things. I made the mossy net that we bought in Ayr to fit in the back of the van so that we some draft. Marian was busy with the laundry before we in the direction of Cape York. Today we have to write down the complaints on the car so it can be fixed Monday.
In the meantime we enjoy the things the camping has to offer, do some reading en be lazy. We have a lot of E-books to read.
.-.-.-.-.-.-.-.-.
zaterdag 31 maart 2012
Vrijdag 30 maart worden we zoals gebruikelijk de laatste week, al vroeg wakker op Saunders Beach. Als ik naar de toiletten loop zie ik een “scrap turky”. Vlug de camera opgehaald voor een foto. Het beestje wil niet pauzeren en smeert hem. Na wat geduld te hebben uitgeoefend keert hij terug.
Om 07.30 uur gaan we op weg naar Innisfail om een krokodillen boerderij te bezoeken. We nemen een koffiepauze aan zee in het plaatsje Cardwell. Het is er werkelijk heerlijk toeven. We nemen dan ook even de tijd terwijl Theo onderwijl wat foto’s overzet naar de computer om later aan het blog toe te voegen. Twee uurtjes later gaan we weer op weg. Bij McCaffee drinken we koffie want die is er erg lekker en we nemen er een cheeseburger bij. Als we weer verder rijden zien we een bordje naar de krokodillen farm. We zien nog een verwijzing en dan ineens niets meer. Zoeken levert niets op en we besluiten dan maar verder te rijden en later zo’n farm te bezoeken.
Dan weer verder Cairns. We willen er ook een paar dingetjes aan de auto laten verhelpen dus twee vliegen in één klap. Omdat het vrijdag middag is kunnen we pas maandag geholpen worden zegt de allervriendelijkste jongedame en zij verontschuldigt zich hierbij. We hadden besloten om een paar dagen niet te rijden dus dat komt mooi uit.
We vragen haar of ze een beetje leuke camping weet. Nou die weet ze wel. Het wordt Coolwaters Holiday Park met vier sterren. Klinkt duur maar dat valt later heel erg mee. We gaan er tot disndag staan. Heerlijk plekje onder bomen aan de kreek bij de schildpadden die erin leven. De receptioniste heet Helle. Zij vertelt dat er in de kreek gezwommen kan worden maar dat je soms even uit moet kijken voor slangen die er ook wel eens in zwemmen. Huhum..
.-.-.-.-.-.-.-.-.
It’s Friday March 30 on Saunders Beach beach of Cardwell
We are on our way to Cairns
We end up in the campingsite Coolwaters Holiday Park
.-.-.-.-.-.-.-.-.
vrijdag 30 maart 2012
Capricorn Caves
Het Opera House is nog iets beter volgens haar.Omdat we nog een eindje hebben te gaan besluiten we na de rondleiding meteen te vertrekken. We willen Mackay bereiken vandaag. Na nog wat rustpauze onderweg eindigt deze reis zo;n 30 km boven Mackay in het schitterende Nationaal Park Smalley Beach. We komen er aan als het al donker wordt. De weg er naartoe moeten we zien te vinden middels coördinaten en een straatnaam. Na wat gezoek ziet Marian in het half duister een aanwijzing. We moeten dan nog een eindje over een onverharde zogenaamde dirt road. De weg is redelijk goed met hier en daar wat flinke gaten en uitgewassen delen weg. Oppassen dus. De weg wordt steeds smaller en slechter en leidt ons een bos in met flinke plassen en blubber. Uiteindelijk zien we het lang verwachte bordje met de naam van het park. We nemen de eerste de beste afslag en komen op een open plek aan zee omgeven door hoge eucalyptus bomen. We komen er nog een koppel tegen dat er kampeert met hun busje.
We maken een praatje. Het blijkt dat het niet vrij kamperen is maar dat je via internet moet reserveren en betalen. Ja, dat is even lekker. Hoe moeten we dat realiseren. We hebben niet eens een signaal op onze mobiel. We blijven lekker staan, frissen ons op, werken het blog bij en gaan slapen. Midden in de nacht wordt het kennelijk vloed. We horen de golven op het strand beuken. Oh wat is dat genieten en dan al die geluiden uit het bos erbij!
Wednesday the sun awakens us. I peep through the window curtains from the van and see three emoes grooming the area near by. After half an hour we wash, dress, have a breakfast and jump in the frontseats.
We expect many road works but that is not the case so at 10.15 AM we arrive in Rockhampton the beef territory. We stop at the Capricorn Waves and wonder if it is worth stopping for. That shows to be the case. We have a one hour tour with three other guests. It’s awesome. The so called cathedral is d most beautiful “room”.After this cave tour we continue our trip. It is getting late already. At 7.30 PM we arrive in a National Park Smalley Beach. It’s quit difficult to get there as our GPS shows in some stages no road. We use the coordinates given in the tour book but this not very accurate. Finally Marian see the streetname we are looking for. After 2 km dirt road which gets narrower all the time we end up in the park and have to drive through some mud. We take the first exit right and park the car near the sea shore and high trees.
We see another car and we gave a chat with the young couple. After freshening up we decide to sleep early and leaf early as we seem we have to book for this place by the internet but we don’t know how to accomplish that. Sleep well darling. During the night the tide chances and we can hear the waves hit the beach. Boy what a lovely sound.
Mooi strandplaatsje Tannum Sands
Dinsdag 27 maart. Vroeg naar bed en vroeg op. Om 07.00 uur zijn we klaar wakker en gaan uit de veren. We besluiten om vandaag het bed in de auto in te klappen en het tafeltje op te zetten. Dat geeft wat meer bewegingsvrijheid en staat wel zo gezellig. Na een ontbijtje gaan we de weg op. Willen we volgende week in het noorden zijn, dan zullen we toch wat kilometers moeten maken. Na ongeveer 2 uur rijden zijn we toe aan een oppeppertje. We stoppen in Marybourough voor een bak koffie met koek. Vervelend maar waar er wordt heel erg veel aan de Bruce Hwy, de noord zuidverbinding aan de oostkust gewerkt dus staan we vaak stil bij opbrekingen. Ook andere reizigers die we onderweg spreken klagen erover maar Nederland missen doen we nog niet. Bij de afslag Lake Monduran gaan we even lunchen in de kampeerauto. We vervolgen onze weg maar laten het plaatsje 1770, waar we op een eerdere reis wel zijn geweest, links liggen. Bij Gladstone zien we een afslag Tannum Sands dat aan zee ligt. We komen aan in het dorpje en vinden een buitengewoon mooi park met allerlei voorzieningen.. Het strand is in trek bij para surfers. Ze maken, gelanceerd door de snelheid en de golven sprongen van wel 15 meter hoog. Het is een boeiend schouwspel. Na een uurtje genieten vertrekken we weer.
Bij de rivier de Boyne is een hele mooie rustplaats waar we besluiten de nacht door te brengen. Er zijn toiletten, douches en ze zijn nog verlicht ook. We maken spaghetti Bolognese met salade. Het is een heerlijke avond en Theo staat wat te praten met een paar andere camperaars. Een meisje uit Nederland vertelt dat zij naar het zuiden rijden en in Townville, waar het verleden week ontzettend zwaar weer is geweest, drie dagen hebben moeten wachten totdat de overstroomde wegen weer vrijgegeven werden.
 |
| Wat een kanjers. |
Tuesday March 27. Early to bed and early out of bed again. After our breakfast we hit the road. After driving for 2 hours we have a break with coffee and cake in Marybourough. We notice that on the Bruce Hwy Lake Monduran Gladstone Boyne we will stay overnight. It’s a quit big and well organised rest area with all the necessities available. For dinner we have spaghetti Bolognese with salad. Theo is talking with some other guys with a van. One of them happens to be a Dutch girl who tells him that they are on their way South but had to wait for 3 days near Townville (heavy rains) before the roads were opened again. After a co, co, cold shower and some reading we go asleep. Marian don’t snore!
Abonneren op:
Posts (Atom)